نمى كردند ، وهرگاه مىدانستند كه فلان حكم از خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) است از أطاعت سر مىتافتند ، پس به اين سبب عمر از نسبت تحريم متعه به خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) اعراض كرد وبه خود منسوب ساخت ; لكن بنابر اين مىبايد كه منكرين خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) احكام خلافت مآب را - كه سنيه أو را تابع خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مىگردانند - نيز به سمع اصغا نشنوند وكاره از آن گردند ! بار الها ! مگر آنكه بگويند كه : چون عمر خود دشمن خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) بود ، لهذا منكرين خدا ورسول از حكم خاص خلافت مآب كراهت نمىكرد [ ند ] ، بلكه به مفاد : ( الجنس يميل إلى الجنس ) مائل وراغب به آن مىشدند ! سوم : آنكه مشاهد ومعاين ومحسوس ومعلوم است كه هرگاه سلطان قاهر امر به حكمي نمايد وبودن آن حكم [ را ] از خدا ورسول هم بيان نمايد ، أبلغ مىباشد در تأثير ، وعمل أهل اسلام به آن بيشتر مىباشد از آن حكم كه آن را به محض هواي نفس خود جارى نمايد ، واين معنا محتاج به شاهد ودليل نيست ، پس هرگاه مردم اين زمان به حكم سلطان كه موافق حكم خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) باشد زيادة عمل كنند از حكم ناشى از مجرد رأى سلطان ، پس يقين كه صدر أول سنّيان - اعني صحابه وتابعين - أولى واحقّ به اين معنا باشند ، پس در حقيقت اضافه نهى به سوى خود نه خدا ورسول ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مثبت خلاف اين نكته است .